Samengesteld gezin en de kunst van ballen laten vallen

Soms vragen mensen me:“Hoe doe jij dat allemaal?”

Tja.. zeg ik dan. Niet omdat ik het antwoord niet weet, maar omdat het antwoord niet zo instagrammable is. Ja, ik werk. Ja, ik sport. De kinderen sporten (allemaal). Ik heb een eigen coachingsbureau en een rijk sociaal leven. Een huishouden en ik kook, graag zelfs. We gaan uit eten, ik heb ideeën, plannen en afspraken en ergens tussendoor ben ik ook gewoon mens.

Wat mensen vaak zien, is het plaatje dat klopt. Wat ze niet zien, is hoe dat plaatje in beweging blijft. Zeker in een samengesteld gezin, waar niets ooit helemaal stilstaat en alles net iets meer vraagt dan je van tevoren dacht.

Laat ik een ding meteen helder maken: dit is geen verhaal over een man die niks doet. We zijn een team. We koken samen, stemmen af, verdelen, maken tijd voor elkaar en houden elkaar scherp. Maar in een samengesteld gezin zijn er meer ritmes, meer gewoontes en meer manieren waarop iets logisch voelt. Wat voor de een ruis is, hoort de ander misschien niet. Als jij die ruis wel hoort, los je hem vaak automatisch op. Niet uit plicht, maar omdat het we het samen doen.

Ik ben goed in functioneren. Altijd geweest, doorgaan, schakelen en oplossen. Lachen terwijl mijn hoofd al drie stappen verder is en meestal gaat dat ook prima. Tot het niet meer zo soepel gaat. Bijvoorbeeld na anderhalf uur file. Of na de vijfde keer dat iemand vraagt of hij “zo” zijn spullen gaat opruimen. Of wanneer mijn hoofd vol zit en iedereen blijkbaar nu iets van me nodig heeft. Dat is het moment waarop ik denk: okeee… dit is het randje.

Wat niemand ziet maar wat wel energie kost zijn al die kleine, onzichtbare dingen. Het plannen, het vooruitdenken, het onthouden, het afstemmen, het schakelen. Dat ‘nog even dit’ en altijd aanwezig. In een samengesteld gezin vermenigvuldigt zich dat vanzelf. Meer mensen, meer ritmes, meer manieren waarop iets logisch voelt.

Ons huis doet daar vrolijk aan mee. De trap verandert regelmatig in een expositie van spullen die “mee naar boven moeten”, schoenen verzamelen zich bij de voordeur alsof ze aan het vergaderen zijn en jassen alsof ze allergisch zijn voor kapstokken. Niemand doet dat expres. Het huis leeft en in een samengesteld gezin met vier kinderen nog meer.

Hoe doe ik het dan wel?? Ik heb geleerd dat alles leuk blijft zolang ik niet structureel over mijn eigen grenzen heen ga. Dus soms doe ik dit: soms sport ik niet, soms kook ik simpel, soms ben ik niet gezellig, soms trek ik me terug en soms wil ik niemand zien behalve mezelf. Niet uit zwakte, maar heel bewust om op te laden.

Dat was misschien wel mijn grootste inzicht: ballen hooghouden lukt alleen als je ze af en toe laat vallen. Sterk zijn is niet alles blijven doen, sterk zijn is weten wanneer je stopt. Wanneer je zegt: “Vandaag even niet.”

Het mooi is dat zodra je een bal laat vallen er vaak minder gebeurt dan je denkt. Geen instorting, geen chaos maar hoogstens een volle trap die nog even blijft liggen.

Wat misschien nog wel het grappigste is: in mijn werk zie ik precies hetzelfde gebeuren.

Sinds 2013 coach, train en adviseer ik mensen. Ik hou van mensen die binnenkomen alsof ze net door een storm zijn gelopen. Niet omdat ik een zwak heb voor drama, maar omdat dat het moment is waarop het masker meestal al is afgewaaid. Geen mooipraatjes meer. Geen “het gaat wel”. Gewoon iemand die zegt: dit werkt niet meer.

Dat is het punt waarop mensen echt worden. Eerlijk, rauw en mens en laat dat nou precies zijn waar ik goed in ben.

Wat ik vaak terug hoor na een traject is niet dat ik zo lief ben, of zo slim, of zo goed luister (al luister ik uitstekend, dank je). Het is vaker dit soort dingen: dat ik direct ben, maar niet hard. Dat mensen bij mij dingen durven uitspreken die ze zelfs tegen zichzelf lang hebben weggestopt. Dat humor ineens lucht brengt op momenten dat alles zwaar voelt. Dat ik dwars door de bullshit heen prik, maar zonder iemand onderuit te halen en dat ze zichzelf ergens onderweg weer terugvinden.

Ervaringsdeskundigheid helpt. Laat ik daar ook maar eerlijk over zijn. Ik ken deze shit. Ik heb ‘m geleefd, herkend, doorstaan en ja, ook overleefd 😉. Ik weet hoe eenzaam het kan voelen als je alles op orde lijkt te hebben, maar van binnen langzaam afbrokkelt. Ik weet ook dat je daarin nooit zo alleen bent als het soms voelt.

Precies daarom maakte ik die vragenlijst. Niet als test, niet als diagnose, maar als spiegel. Voor iedereen die zegt: het gaat wel, terwijl ergens diep vanbinnen iets fluistert dat het eigenlijk niet meer klopt.

Het is maar één simpele vraag:hoe gaat het echt met je?

Niet het Instagram-antwoord.Niet het “druk maar goed”.Niet dat sociaal wenselijke gedoe.

Gewoon. Eerlijk.

👉 Doe hier de check:https://www.wixforms.com/f/7395466700268766213

En als je na afloop denkt: shit, dit ben ik, dan plannen we een gratis adviesgesprek. Geen poespas. Gewoon even samen kijken.

Meer over mij vind je hier:👉 www.zinenzens.nl