Wanneer ben ik mezelf kwijtgeraakt? (Waarschijnlijk ergens tussen 2016 mijn burn-out en een knuffeldrama in het samengesteld gezin in 2021.)

Soms vraag ik me af wanneer ik precies ben opgehouden met goed voor mezelf te zorgen. Misschien begon het in 2016, toen ik op elke vraag “Hoe gaat het?” automatisch antwoordde:“Druk.” Zo druk dat ik mezelf meer tegenkwam in de agenda dan in de spiegel.

Tot mijn lijf op een avond zei: “Weet je wat? We gooien het systeem eruit.”

Ik kwam thuis, deed mijn jas uit, wilde een zin beginnen...en begon te stotteren alsof ik een Windows-update probeerde te draaien op een Nokia 3310.

Benauwd. Paniek. Ik dacht:“Nou, dit was het dan. Dag wereld.”

Ziekenhuis in. Onderzoeken. Slangen, piepjes, paniek.

En toen kwam de diagnose:Burn-out.

Ik voelde me net een slecht script uit een B-serie.Ik studeerde psychologie, hielp anderen, regelde alles.Ik was Miss Kan-Alles.

En toen moest IK degene zijn die hulp nodig had?

Het was het allerpijnlijkste moment. Niet de burn-out zelf, maar dat ik moest toegeven:“Ik kan dit niet alleen.”

Maar dat moment werd ook het kantelpunt.Sindsdien is mijn motto:Ik doe alleen nog dingen die me blij maken.

Fast forward naar 2021: welkom in de achtbaan die ‘samengesteld gezin’ heet

In 2021 kreeg mijn leven een nieuwe upgrade.Ik werd stiefmoeder van drie kinderen en laat me je zeggen: als je denkt dat je jezelf goed kent…probeer dan eens een samengesteld gezin.

Het is liefdevol, intens, gezellig, ontroerend en soms gewoon keihard kut. (Mag zeker gezegd worden.)

Het mooiste?De spontane knuffels.Niet omdat ik “moeder” wil zijn want ik ben gewoon Maartje voor de jongens en dat is precies genoeg.

Het lastigste?Privacy bestaat niet.Helemaal niet.

Ik vergeet nooit die nacht dat ik wakker schrok alsof er een SWAT-team binnenviel. Deur open, licht aan, adrenaline in mijn nek.

Ik dacht: er is iets mis.Iets groots.

Nee.Hij was z’n knuffel kwijt. Op die momenten moet ik mezelf echt inhouden om niet te schreeuwen het is geen 112 noodsituatie!

Dit is 03:00 uur, SLAAP!!!

En dan die onzichtbare taken:kastjes opruimen, kleren uitzoeken, zolder reorganiseren. De magie van het huishouden. Iedereen ziet het resultaat, geen mens die weet hoe het gebeurt, maar iedereen die het verwacht.

Er zijn van die momenten dat je denkt:Hoe ben ik eigenlijk in deze chaos beland?Niet dat ik het niet leuk vind hoor, ik hou van mijn leven. Maar mijn agenda lijkt soms op een escape room zonder uitgang.

Misschien herken je ’t wel:Je leeft op automatische piloot. Je zegt “druk” op elke vraag. Je to-do lijst plant zich voort als konijnen en voor je het weet ben je een soort projectleider van je eigen leven, maar dan onbetaald en zonder koffie.

Bij mij eindigde dat in… het ziekenhuis.Ja echt.

Ik kwam thuis, wilde een zin beginnen, en begon te stotteren alsof ik Windows 95 was die te veel tabs open had staan.

Benauwd. Paniek. Hyperventilatie.Ik dacht: “Nou, dit was het dan. Dag wereld.”

Bleek een burn-out.

De arts zei:“Het komt door stress.”

En ik dacht:“Door stress? Welke stress? Alles gaat toch prima?Behalve dat ik ALLES DOE EN ALTIJD STERK BEN MAAR VERDER HELEMAAL PRIMA HOOR.”

Het pijnlijkste was niet de burn-out.Het was dat ik moest zeggen:“Ik kan dit niet alleen.”

Dat vond ik bijna nog erger dan het stotteren.

Maar goed, we gaan even door naar de comedyshow die “samengesteld gezin” heet.

Maar waar ben ík in dit verhaal?

Nou, ik ben er. Ik ben alleen soms wat zoekgeraakt onder alle rollen.

In een samengesteld gezin moet je ruimte claimen.Niet vragen.Niet netjes fluisteren.Claimen.

Dus als ik na 1,5 uur file thuis kom en iemand vraagt of ik “even kan helpen”, dan zeg ik tegenwoordig:“Nee. Nu even niet, straks ben ik er weer.”

En weet je?Het leven werd daar ineens een stuk leuker door. Wonder boven wonder vergaat de wereld niet en leeft iedereen nog en ik ben leuker omdat ik niet meer op de rand van ontploffen leef. Grenzen zijn geen luxe, maar mentale deodorant. Zonder dat gaat het enorm stinken!

In mijn werk zie ik precies hetzelfde

Sinds 2013 coach, train en adviseer ik.Ik hou van mensen die binnenkomen alsof ze door een storm zijn gelopen. Niet omdat ik geniet van ellende, maar omdat dat het moment is waarop iemand eindelijk echt is.

Eerlijk.Rauw.Mens.

En dat is waar ik goed in ben.

Wat mensen vaak zeggen?

• “Je bent direct maar wel warm.”

• “Ik durf hier eerlijk te zijn, zelfs tegen mezelf.”

• “Je humor maakt mijn rotgevoel ineens draaglijk.”

• “Je prikt door mijn bullshit heen, maar het voelt goed.”

• “Je brengt me terug naar mezelf.”

  
  

Ervaringsdeskundigheid helpt.Ik ken deze shit.Ik ken het, herken het en heb het beleefd en overleefd! ;) Ik weet hoe je eruit komt en hoe eenzaam het ooit kan zijn, ondanks dat je hier niet alleen in bent.

Daarom maakte ik deze vragenlijst

Voor iedereen die denkt: het gaat wel en ondertussen voelt dat de binnenkant een beetje op afbrokkelen staat.

Een eenvoudige vraag: Hoe gaat het e

cht met jou?

Niet het Instagram-antwoord.Niet het “druk maar goed”.Niet dat politiek correcte gedoe.

Gewoon.Eerlijk.

👉 Doe hier de check:https://www.wixforms.com/f/7395466700268766213

En als je denkt:“Shit, dit ben ik,”dan plannen we een gratis adviesgesprek.

Meer over mij:👉 www.zinenzens.nl